هنرهای سنتی بالقوه و رایج شهرستان بوئین زهرا عبارتند از هنر گلیم، گیوه، جاجیم، سبد، ژنده بافی.
گلیم بافی:گلیم در سایر دهستان ها و یا به عبارت بهتر سایر نقاط بوئین زهرا تولید می شود . این محصول در گذشته از پشم و رنگ های طبیعی بوم آورد و توسط دو روش 1- دار ساده 2- دار کوجی (هم اکنون منسوخ شده است)بافته می شود .
دار ساده : دار های ساده زمینی با چله کشی یک طرفه و ثابت
دار کوجی: کوجی چوبی است که در وسط چله کشی فارسی بسته می شود . از کوجی به منظور نزدیک کردن چله استفاده می شود . نزدیک شده چله ها باعث راحت شده و تسریع در کار پود گذاری می شود .
از مناطق مهم و شاخص گلیم بافی در بوئین زهرا می توان به دهستان دشتابی و همچنین روستاهای ارداق، احمد آباد سوس و سخص آباد اشاره کرد .
جاجیم بافی: دارهای زمینی جاجیم سالهاست که زینت بخش حیاط خانه های روستایی است . از دیگر هنرهای سنتی بوئین زهرا که به مانند سایر هنرهای سنتی در گذشته از پشم و مواد رنگزای بوم آورد بافته می شده است .مناطق مهم تولید جاجیم بوئین زهرا عبارتند از : دانسفهان ، عصمت آباد و ...
گیوه بافی: از هنرهای شاخص بوئین زهرا گیوه بافی است ، گیوه در گذشته از پنبه های ریسیده شده تولید می شد که امروزه از نخ های چله و یا ابریشمی(اصطلاحاً) برای بافت آن استفاده می شود. گیوه از جمله پا پوش های است که در گذشته از روش شش میل و امروزه از روش سوزن دوزی تولید می شود . شهر سگزآباد از مناطق عمده تولید گیوه می باشد.
تکنیک ها و اصطلاحات به کار رفته در این رشته عبارتند از :
- پیروز کردن : وصل کردن دو سر نخ توسط شید کردن دو سر نخ مورد نظر
- شله (shele): به بافت شل قسمت کف پاشنه پا اطلاق می شود.
- شیرازه : به بافت لبه و دور گیوه اطلاق می شود.
سبد بافی: از هنرهای سنتی منطقه آوج می باشد که به صورت فصلی و بیشتر در میان مردمان روستای قهوج رواج دارد . شیوه های رایج به کار رفته در تولید شامل ساده و گیس بافت است . ترکه های نازک درختانی چون فندوق و... مواد اولیه تولید سبد در این منطقه را تشکیل می دهد .
ژنده گلیم: از محصولات کم ارزش اما با کاربرد بسیار بالا و ارزان است و از پارچه های کهنه و بدون استفاده بافته می شود و از آن به منظور پادری و زیر اندازهای حیاطی بهره گرفته می شود .
